Eierstokkanker – HRD-test

 

 

Deze webinar, in samenwerking met het team van KU Leuven, richt zich in de eerste plaats op het klinische belang van HRD-testen bij patiënten met gevorderde eierstokkanker, maar deelt ook de ervaringen van het team met betrekking tot het bekomen van adequate weefselbiopten voor HRD bepaling, en op specifieke aandachtspunten bij het bepalen en het evalueren van de genomische instabiliteitscore. 

 
De agenda met sprekers:

• The importance of HRD testing in the clinical management of ovarian cancer – presented by Professor Van Gorp
• Tissue sampling in clinical practice - presented by Professor Van Nieuwenhuysen
• From histology to genomics: pathology and HRD testing in ovarian cancer - presented by Professor Brems
  

De DNA-schade respons (DNA Damage Response, DDR) verwijst naar een reeks cellulaire mechanismen die betrokken zijn bij het opsporen en herstellen van DNA-schade¹.

Er zijn verschillende soorten DNA-schade die kunnen optreden in zowel gezonde als pathologische celtypes, wat invloed heeft op cellulaire signalering en enzymatische activiteiten^2,3.

Dubbelstrengige breuken (DSB) zijn de ernstigste vorm van DNA-schade, omdat ze grote genomische veranderingen kunnen veroorzaken⁴.

Homologe recombinatiedeficiëntie (HRD) is een aandoening waarbij een cel of tumor het vermogen verliest om DSB’s te herstellen via de hoog-nauwkeurig homologe recombinatiereparatie (HRR) pathway⁵.

Wanneer HRR verstoord is, moet de cel vertrouwen op foutgevoelige reparatiemechanismen, wat leidt tot een ophoping van DNA-schade en structurele genomische veranderingen⁶. Dit veroorzaakt genomische instabiliteit (GIS) — een kenmerk van HRD dat geïdentificeerd kan worden met specifieke biomarkers^1,5,7-9.

Gecombineerd met remming van poly(ADP-ribose)polymerase (PARP) leidt HRD tot synthetische lethaliteit, een therapeutische gevoeligheid die benut wordt in kankerbehandeling¹⁰.

HRD wordt hoofdzakelijk vastgesteld op basis van twee strategiën^5,9:

HRD kan worden geëvalueerd met verschillende commerciële assays of laboratoriumontwikkelde testen (LDT’s). Deze tests detecteren mutaties in de BRCA1/2-genen en/of meten genomische instabiliteit die gepaard gaat met HRD^8,9. 

Één of meer van de volgende indicatoren kunnen wijzen op de aanwezigheid van HRD^5,10-13:

• Tumorviabiliteit: Zorg voor minimaal 30% levende tumorcellen voor de HRD-test, vergeleken met 10% dat eerder vereist was voor BRCA-testen. 
• Verrijk monsters met tumorrijke regio’s. 
• Vermijd necrotische, fibreuze gebieden of regio’s met een hoge infiltratie van immuuncellen.
• Voer macrodissectie uit om het tumor-DNA-gehalte te verhogen en de mutatiedetectie te verbeteren.
• Gebruik EDTA-gebaseerde decalcificatie voor botbiopsieën.