Hartfalen is een chronische en progressieve ziekte die het gevolg is van een structurele en/of functionele afwijking van het hart, wat resulteert in een onvoldoende hartminuutvolume in rust en/of tijdens inspanning.1 Wereldwijd lijden bijna 64 miljoen mensen aan hartfalen.2
Ondanks aanzienlijke verbeteringen in de behandeling, blijven zowel de morbiditeit als de mortaliteit hoog: ongeveer 15% van de patiënten overlijdt binnen het jaar na de diagnose, en ongeveer 50% binnen 5 jaar.3 De overlevingskans is dus slechter dan bij sommige van de meest voorkomende kankers.4
Hartfalen komt veel voor in België en men kan zelfs spreken van een epidemie. Volgens de epidemiologische cijfers lijden ongeveer 240.000 Belgen aan hartfalen en worden er dagelijks circa veertig nieuwe gevallen vastgesteld (15.000 per jaar). Hartfalen treft voornamelijk mensen vanaf 65 jaar.5 Het risico op hartfalen neemt toe met de leeftijd en de prevalentie bij ouderen (≥ 85 jaar) kan oplopen tot 21%.6
De meest voorkomende oorzaken van hartfalen in Europa, verantwoordelijk voor ongeveer 70-90% van het ontstaan van hartfalen, zijn coronaire hartziekte en arteriële hypertensie.7
Veel patiënten met hartfalen hebben bijkomende aandoeningen die de prognose negatief beïnvloeden:8-10
- Meer dan 40% van de patiënten met hartfalen heeft een chronische nieraandoening.8
- Ongeveer 30% van de patiënten met hartfalen lijdt ook aan type 2 diabetes.9
